13 enero 2019

A crise da década de 1970 (Tª. Keynesiana) y(II)


Serenata española de Joaquim Malats por Pepe Romero


A crise da década de 1970 (Tª. Keynesiana)     y(II)

O divorcio entre a economía real e a monetaria

O incremento masivo da oferta monetaria ía producir dous efectos concomitantes que influirían na dureza da crise e na gran dificultade que supoñería gobernala
.
Por unha banda, que as autoridades tratasen de atraer a maior cantidade posíbel de capitais, subindo os tipos de interese. Mais ao subir os tipos de interese encarecían o investimento produtivo e o consumo, porque o seu financiamento resultaba caro.

Por outra, a abundancia de liquidez manifestaríase nun ir e vir constante dos capitais puramente especulativos, o que xeraba ondadas de abundancia ou escaseza que producían inestabilidade permanente no sistema monetario e financeiro internacional.

A combinación de todos estes factores reais e monetarios levaba á economía capitalista a unha situación realmente paradoxal que ía contribuír decisivamente á crise. Había capacidade produtiva suficiente pero non se utilizaba porque non servía para vender o que se producía, porque a rendibilidade do investimento que se requiría para modificar a base tecnolóxica esgotada era moi escasa en relación coa que proporcionaban os novos negocios especulativos ou a mera intermediación financeira e, en consecuencia porque os capitais destinábanse a este tipo de negocio en lugar de a actividade produtiva.

Os límites da regulación keynesiana

Mentres que o crecemento económico foi estábel e as economías proporcionaban emprego e ingresos suficientes, a política económica que aplicaban os gobernos era sinxela e simple. Bastaba con utilizar a política fiscal, a monetaria e a de prezos e reparto de rendas, para darlle empuxe á economía cando se debilitaba ou para arrefriala cando se aceleraba en exceso.

No primeiro caso baixaba impostos, subía gasto e baixaba os tipos de interese e, no segundo, todo o contrario. Con iso xeralmente bastaba para estabilizar a economía e garantir crecemento intensivo e emprego.
Era o triunfo case indiscutido entón (1970) das ideas de Keynes: “todos somos keynesianos”, dicíase. Pero cando foi desatándose a crise, polas razóns que fomos analizando, esta política económica tamén deixou de ser efectiva, basicamente por:

-         En primeiro lugar, porque os motores deixaran de funcionar e xa non bastaba con  limitarse a facer que funcionasen só a maior ou menor velocidade.

-         En segundo lugar, porque a política keynesiana era moi útil cando se aplicaba no marco nacional. Mais cando aparecían problemas de inestabilidade internacional (sobre todo, monetarios) deixaba de ser eficaz porque a eles non alcanzaba a política fiscal ou monetaria local.

-          Para rematar, porque esas políticas eran viábeis se había un pacto de rendas forte que evitaba os conflitos entre grupos sociais e, particularmente, entre capital e traballo. E ese consenso foi o primeiro que empezou a romperse coa crise estrutural.


08 enero 2019

A crise da década de 1970 (I)




Recuerdos de la Alhambra de Francisco Tárrega. Guitarra Narciso Yepes


A crise da década de 1970    (I)

As causas profundas da crise

Unha segunda orde de factores que provocaría a gran crise estrutural dos anos setenta ten que ver con desaxustes que xa se produciron en momentos anteriores nas economías capitalistas, tanto no ámbito do modelo produtivo como no monetario e financeiro.

A saturación dos mercados

O gran crecemento económico dos anos gloriosos baseouse na produción masiva e estandarizada, sobre todo, de bens duradeiros e equipamentos domésticos, que era o que se demandaba en sociedades en expansión demográfica e con pleno emprego. E esa demanda sostíñase sen problemas grazas ao constante aumento dos salarios reais e ao fácil acceso ao crédito. Os primeiros aumentaran de 1950 a 1970 un 62% en Xapón, un 63% en Italia, un 58% en Alemaña e un 31% en Estados Unidos e o desenvolvemento do crédito ao consumo a prazos fora igualmente espectacular.
Pero os mercados empezaron a saturarse por:
- A aparición de desemprego que reducía a demanda, xa que son as persoas de ingresos baixos, as que máis proporción da súa renda dedican ao consumo.
- A gama de produtos que constituían a oferta estaba esgotada. Nos anos setenta, o 99% das familias estadounidenses posuían televisión e un automóbil por cada dous cidadáns.

O esgotamento da base tecnolóxica

Para facer fronte a esta saturación, os capitais trataban de abrirse a novos produtos e mercados. A competencia internacional obrigaba ás empresas a reducir custos ao máximo, pero a crise do petróleo elevaba os custos da enerxía.
Había que producir novas variedades de bens ou, polo menos, darlles novas aparencias. Mais a tecnoloxía existente, estaba concibida para producir millóns de unidades repetidas, pero non variedade delas, produtos diferenciados, polo que esta tecnoloxía da produción en serie, deixara de ser útil para proporcionar rendibilidade.

A crise do sistema monetario internacional

Estados Unidos, tradicional acredor dos demais países occidentais pasou a ser debedor, multiplicando a súa débeda por 5 na década dos sesenta. As súas reservas de ouro reducíronse á metade entre 1950 e1970. En 1971 o presidente Nixon declaraba a non convertibilidade do dólar e a súa depreciación. Isto trouxo consigo dúas consecuencias: a desaparición dos límites para crear liquidez e a entrada na escena financeira internacional dos bancos e as empresas privadas como grandes xeradores de liquidez. En 9167 representaban o 12% da débeda pública exterior e en 1975 alcanzaran o 50%.
Así se foi producindo un incremento xigantesco da liquidez que aumentou gravemente a vulnerabilidade financeira do sistema.

Endebedamento e hipertrofia financeira

A demanda que sostivo o crecemento dos anos gloriosos puido manterse grazas aos salarios e principalmente polo masivo incremento do crédito ao consumo.
Xunto ao crédito ao consumo, crecía o que se destinaba a financiar operacións puramente especulativas que se realizaban masivamente cando os mercados tornábanse inestábeis e os prezos subían, xerando así beneficios da simple compra e venda rápida dos activos. Paul Samuelson cuantificou o crédito existente en EE.UU.en 692.000 millóns de dólares en 1959 e 5,6 billóns en 1984.
O endebedamento masivo veu da man dun crecemento extraordinario da masa monetaria, que se foi disociando do fluxo da produción real para se alimentar só a si mesma: entre 1945 e 1970, o produto nacional de EE.UU.  aumentou o 190%  e a produción industrial o 200%, namentres que o capital para a intermediación financeira elevouse un 750%.




El capitalismo en crisis. Juan López Torres. Anaya




21 noviembre 2018

Todo isto che darei





Himno de la Alegría.  Beethoven


 Älvaro sofre un accidente na Ribeira Sacra que rematará coa súa vida. Cando Manuel, o seu home, chega a Galicia para recoñecer o cadáver, descobre que a investigación sobre o caso se pechou con demasiada rapidez. O rexeitamento da súa poderosa familia política. os Muñis de Dávila, lévao a fuxir, mais reteno a alegación contra a impunidade que Nogueira, un garda civil xubilado, dirixe á familia de Alvaro, nobres arrolados nos seus privilexios, e sospeita de que esa non é a primeira morte de súa contorna que se enmascarou como accidental. Lucas, un crego amigo da infancia de Álvaro, únese a Manuel e a Nogueira na reconstrución da vida secreta de quen crían coñecer ben.
A inagardada amizade destes tres homes sen ningunha afinidade aparente axuda a Manuel a navegar entre o amor por quen foi o seu home e o tormento de ter vivido de costas á realidade, blindado tras a fantasía do seu mundo de escritor. Empezará así a procura da verdade, nun lugar de fortes crenzas e arraigadas costumes no que a lóxica nunca termina de atar os cabos.
Todo isto che darei é a novela galega de Dolores Redondo, a autora da memorable Triloxía do Val do Baztán. Un acontecemento para as nosas letras.

Premio Planeta 2016. Xerais. 
 

24 septiembre 2018

Adorada Liz (IV). "Duelo al sol", en Bande



 “Amparito Roca”. Jaime Teixidor Dalmau



medela dijo...
Eu tamén adoro a moza esta!


Balonga dijo...
Cabaleiro Medela, xa que logo vostede tamén adora a miña adorada Liz, non quero acollerme a vantaxe de que eu a vin primeiro e como cabaleiros que somos, non queda outra solución que un duelo. Nun prado de verde herba, un vestido de branca neve e outro de negro carbón, con espingarda ou pistolón.
Ou, en troca, xa que logo, vostede faille as beiras e a min éncheme o ollo, con ela son pouco infeLiz, e moito feLiz navegando na súa dorna, namentres mastigamos regaLiz ou reGalicia, entre brétemas ou marusía, pois que a luz da desluada Liz, escolla: ou branco ou negro.

zzzzzZZZZZ nos meus sonos endexamais soñei ter un 50% de posibilidades de acadar o amor de Liz. Estou bicado. zzzzzZZZZZ

medela dijo...
Caro Balonga, Excelência, Sire:
Esquece Vde. o noso duelo.
Lembre: 20 de xullo de 1981. Festa do Ribeiro de Bande. Starring, Dúo Gala. Guest starring, orquestra Finisterre. Also Starring, Banda de Música municipal de Lobios de Sever, Porqueira, Limia.
O ínclito Dúo Gala arranca con:
"Que bonito es sentirse chihuahuense//y aventar por los aires un balaso..."
Pronto.
A señorita Elisabeth Hurley, repoluda e estralante, apoiada nun poste da FENOSA. Vde., caro Balonga, pídelle de bailar. Na altura en que os míticos Dúo Gala... "Que marque en el espasio//la ruta del valor", un servidor, solicita remude de baile: "Mudas parella??". Vde, Balonga, négase, con aceno rufo e desafiante, de cigarro Kentucky no canto dos labios. Os Dúo Gala, a teimar: "Enfrentarse al destino cara a cara...".
Loita asegurada. A señorita Hurley corre cara ao grupiño onde estaban as súas primas, feas e envexosas, que lle dan cobertura. O Dúo Gala, noutra dimensión: "Y adorar con pasión todo Chihuahua".
A miña camisa tórnase nobelo de fío. Vde., a sangrar polo nariz. Óuvense voces: "A Benemérita!!!". O Dúo Gala parece un coro de monxes tibetanos a cantar mantram: "Al son de mil guitarras... Que es toda mi pasión".
Non pasa nada. Vde., máis un servidor, parten as diferenzas, civilizadamente, e sobre todo, aliviados da tensión, no auto bar "Pote", improvisado e efectivo tribunal místico.
Elisabeth Hurley olla de esguello para ambos os dous. As primas feas, á rexouba.
A Benemérita, asubia e marcha.
O Dúo Gala... "Viva Chihuahua!!!"

Cos meus cumprimentos, meu señor.-


Balonga dijo...
Carissimi cabaleiro Medela,
Tanto, tanto esquecera aquel duelo en Bande, que agora ao ler o seu apaixonante relato sinto dó.

Solicitáralle ao Dúo Gala a peza de “sapore di sale, sapore di mare” e sen chegar a “sapore de ti”, vénme vostede coa remuda de parella. Aquilo foi un desafío e no meu desatino funme a liorta. Un refacho de vento levantou a súa cabeleira e nin sequera moveu o meu cabelo crencho.Imaxe de tanta beleza non se lle escapou a Liz e isto amoloume, e moito.

Mais, se agora tentara ou tentase obter vantaxe da súa deliziosa crónica, eu contraatacaría cun desliz con Liz. Deslizaríalle que só me quedan tres anos de pagar hipoteca. Golpe baixo, diria vostede alporizado. Información complementaria na toma de decisións retrucaría eu, cachazudo.

Á espreita!. Pola banda de Laiño, dos posíbeis rivais que nos ocultan a información, pra chegar despois do noso duelo ao corazón de Liz sen xeira ningunha. Pola  Lestrobhe Big Band, namentres as dúbidas aniñen no corazón dela, acepto tamén, mollar a palabra cos xuices de Baco: doutores Ribeiro e Godello, e maila doutora Albariño e sempre `sursum corda´.

Boandanza.cabaleiro.Medela.


10 junio 2018

AS IMPROPIEDADES




Fandango. Luigi Boccherini



AS IMPROPIEDADES  

A impropiedade prodúcese cando se lle aplica a unha palabra un significado que non lle corresponde.

Recargar, (abigarrar) significa ´combinar mal as cores´ e ´amontoar, apertar cousas heteroxéneas´. Recargado:  adornar en exceso. poñer moita cantidade, …Recargado (abigarrado) non é sinónimo de compacto, tupido.

Abafador (abrumador), ten significado negativo, ´que angustia´, ´que preocupa´, ´que cansa´. (Atafego, sobrecargado,angustiado, molestado).Non é de carácter positivo, éxito, vitoria, respaldo. Debe evitarse como sinónimo de grande, masivo.

Adicción: Inclinación ao xogo etc. ou dependencia das drogas.
Adición: acción ou efecto de sumar ou engadir.

Adoecer.Ter un defecto, tacha ou carencia de algo. Non é ´carecer´. Contraer a rabia. Sufrir  unha dor, irritación. Rabiar.

Alocución. Discurso breve dirixido por un superior aos subordinados. Non é sinónimo de ´discurso´,´sermón´.

Asumir é ´atraer a si´.facerse cargo. responsabilizarse. Non é sinónimo de supoñer.

Barallar  é considerar varias posibilidades ou opcións, polo que o complemento ten de ser plural. Se non hai opcións pode usarse  estudar, analizar, considerar, propor.

BIANUAL que acontece dúas veces ao ano. BIENAL que se repite cada dous anos.
BIMENSUAL que sucede dúas veces ao mes. BIMESTRAL  que ocurre cada dous meses.

Celebrar pode ter un significado neutro: celébrase un xuízo, unha xuntanza etc. Porén cando é festexar unha data  ou un acontecemento e gabar ou aplaudir algo, ten carácter positivo e non debe referirse a feitos negativos.  Nese caso debe empregarse conmemorar: conmemorouse a aniversario da matanza dos avogados de Atocha.

Endosar é pasar a outro un traballo, carga ou cousa molesta. Non se debe empregar
no linguaxe deportivo como propinar, encaixar.

Escuchar significa ´oír con atención, prestar atención ao que se di´. Non se debe empregar como substituto de oír ´percibir sin intencionalidade´.

Esgrimir aplicase só as armas brancas como coitelo ,espada ou sabre. Non é correcto para armas de fogo.

Esotérico é aquelo que está oculto, reservado ou difícil de entender.
Exotérico é aquelo que é público, accesible ou fácil de entender.

Especia é substancia para condimentar a comida.
Especie é un conxunto de cousas semellantes.

Esperar é a crenza de que algo favorable aconteza.  Non pode ir con asuntos funestos ou adversos,  como Tráfico espera cen vítimas mortais ou espéranse inundacións na bisbarra. Nestes casos usar o verbo prever.

Exclusivo é único, só. Non ten os valores de ´selecto´, ´elegante´.

Honestidad é decencia, recato, pudor, honradez. Non debe empregarse o adverbio honestamente por sinceramente, francamente.

Humanitario que mira polo ben do xénero humano como axuda humanitaria, labor humanitaria, sentimento humanitario,  mais non é axeitado falar de drama humanitario, catástrofe humanitaria, crise humanitaria.

Inaudito significa nunca oido, asombroso, vituperábel. Non é sinónimo de insólito.

Incidente é unha rifa, disputa, pelexa, liorta.  Non é sinónimo de suceso, problema, avaría ou accidente.

Inerme significa ´indefenso´aplicable a personas, organismos… que podan levar armas. Inerte é ´sen vida, morto´.  

Infectar é padecer  o organismo unha infección causada por microbios.
Infestar é cando os seres vivos ou lugares se enchen de parasitos ou seres molestos ou nocivos (a leira infestouse de escaravellos).

Presunto, na linguaxe xudicial aplicase a quen se supon que cometeu un delito, namentres está aberta a causa xudicial e até que se emite un fallo. Se non hai causa xudicial tense que falar de suposto. 

Sinalar é ´marcar, indicar´.
Sinalizar é colocar sinais  nas vías de comunicación.

Tachar só combina con elementos defectuosos.
Tildar  aplicado a unha persoa ou unha situación significa cualificalo de xeito denigrante. Para casos positivos hai que empregar verbos, como considerar, supoñer, cualificar, etc.

Vesania é a ´loucura furiosa´.  Non debe usarse como ´maldade´.