03 junio 2006

Eu só, denunciei a Mahoma. Róncalle o nabo!


Pois sí, o moi tarambaina e zoinamoina de alcume Miguel Mahoma Mohame Laoreha, chamárame no quinteiro aprendiz de centralista, manda carallo! soamente por lle dicir que o ían capar os da Cope, e iso doeume, proeume, mais non me puiden rañar, e pra que escarmentara, denuncieino no xulgado da Fonsagrada, eu só. Róncalle o nabo!.

A xuíza coa toga negra ordenou: póngase en pié el acusador.
Eu xa o estaba e quixen sacala do seu embarazoso lance, polo que respondín “é que estou pasando unha fochanca”.
Hábleme cristiano! Retrucou ela.
Sonlle algo ateo, argumentei sen cagarme en ningundios.
No hay porcentajes en el ateismo. O se es el cien por ciento, o el mil por mil, o no se es.
Pois iso, póñalle mil e virándome pro público coas man detrás das orellas, dixen: non ouzo os aplausos!, que nese intre atronaron a sala.
Guarden silencio! O desalojo la sala, la vila y la polavila, mandou a desluada xuiza cunha mirada escintilante e unha dentadura branca sen carie ningunha.
Tíñavos xenio! Eh!.

Póngase en pié el acusado.
Miguel Mahoma comezou a erguerse, e déronos a unha, as dúas e as tres, até que un croque con gran estrépito, indicou que chegara ao teito. Comezou a caerlle o sangue, e o xiz do sobrado, e a louza de libros de dura lex sed lex, o balbordo non se podía parar. Namentres uns choraban, outros berraban e os demais rían. Que enredo, que liorta, que bulla, que barullo, que alboroto, que estrondo!. Aquilo foi “a mundial”.
As-salämu aleikum!, ouviuse xa polo solpor.
Hábleme cristiano! tornou a dicir a desluada xuíza.
Wa aleikum as-saläm!,
respondeu Miguel Mahoma Mohame Laoreha.
Ben, perante a imposibilidade de comprender as vosas linguas , a xuiza ordena que vos amañedes e amañeis tamén a estrada da Fonsagrada a Navia, pois de Navia a Rao xa a arranxan os que están a xogar a baralla no Concello, nun outono distos, dixo a secretaria do xulgado, namentres a xuíza, sen perder o xuizo, asinaba a sentenza dun xeito xuizoso.

Acordei do meu sono, no escano da Praza de Navia, co son do seu reloxo, marcando as once en Canarias.
O choromiqueiro axente da policía local, Chorimas do Toxo, fitou pra min e non calou “Sr. Esmoleiro, quere que o leve a súa casa”. Ouza Señor Axente, entre señores con señorío, a miña casa é a lingua debaixo do ceo.

Sexta feira, 2 de xuño do 2006 en Prebello.

No hay comentarios: